X
تبلیغات
رایتل

نان و گل سرخ

ما در اینجا از دغدغه های اقتصادی، اجتماعی و سیاسی جامعه می گوئیم...

کارگران و کودکان کوره پز خانه ها، بی حقوق ترین بخش طبقه کارگر

به عنوان مقدمه: شروع سال جدید و فرا رسیدن بهار مصادف است با  تعڕض سازمانیافته  دولت اسلامی و سرمایه داران در پوشش “تعیین حداقل دستمزد کارگران”  به طبقه کارگر ایران.  کارگران با تحمیل دستمزد بردگی، نپرداختن حقوق های معوقه، گسترش فقر، بیکاری و سرکوب به مراتب بیشتری مواجه میشوند. بر بستر تداوم این روند ضد کارگری، اعمال بی حقوقی باز هم بیشتر  و به انقیاد کشاندن  و به گرو گرفتن زندگی و معیشت میلونها کارگر، فصل تازه ای از زندگی بردگی و مشقات نسلی دیگری از کارگران و کودکان کار تحت عنوان “کارگران کوره پزخانه ها” نیز از نو شروع میشود.   دهها هزار خانواده و کارگر بزرگسال و خردسال گرسنه و فاقد حداقل امکانات در اقصی نقاط ایران “داوطلبانه” و با “خوشحالی” در انتظار شروع فصل  کار کوره پزخانه، دادن سرنوشت بی سرنوشت خود به دلالان و سرمایه داران، و آماده برای سفر دسته جمعی به سوی فروش نیروی کار ارزان خود و کار طاقت فرسا به عنوان “قرمزدار” چرخ کش” ، “کوره سوز”،…   با نبود بیمه و امنیت و ساعت کار و با شرایط سخت و طاقت فرسا  و نبود حداقل امکانات زیستی خواهند بود. با این امید که به عنوان برده پذیرفته شوند تا بتوانند در فاصله پنچ  شش ماه کار شبانه روزی پس اندازی برای زنده نگاهداشتن خود و پنچ شش ماه بقیه سال که اکثرا بیکار خواهند بود، بدست بیاورند. درصد بالایی از کودکان کار و محروم از تحصیل، و دستفروشان خیابانی و کارتن خواب ها به این بخش از طبقه کارگر ایران تعلق دارند. کار طاقت فرسا، نبود بهداشت، اسکان  در آلونک ها، نبود آب آشامیدنی سالم، تحمیل کار غیر انسانی به کودکان خرد سال، مواجه شدن با بیماریهای جسمی و روحی و دهها معضل ومشقات دیگر از واقعیت های “پذیرفته” شده کار در کوره پزخانه ها میباشند.

اخیرا “دبیر انجمن صنفی کارگران کوره پزخانه های استان تهران” با نزدیک شدن و شروع به کار  کارگران کوره پزخانه ها، از شرایط کاری کارگران فصلی کوره پزخانه ها آه و ناله کرده اند. گفته اند روزانه این کارگران پانزده ساعت کار میکنند،  و در باره بهتر شدن شرایط کاری بخشی از کارگران استخدامی در کوره پزخانه ها نیز اطلاع رسانی کرده اند. همین! اما آنچه که روشن است همان طوری که در بخشهای مختلف طبقه کارگر چنین انجمنهایی هیچگاه نتوانسته اند  اقدام مثبتی برای کارگران آنجام دهند، امثال “انجمن صنفی کوره پز خانه”  نیزهیچ  نقشی در کاهش درد و رنج این کارگران نمیتوانند داشته باشند.

 مقاله ی که در زیر میخوانید  در رابطه با زندگی و کار بردگی تحمیل شده به کارگران کوره پزخانه ها نوشته بودم. در این مطلب علاوه بر دادن تصویر واقعی از شرایط زندگی پرمشقت این بخش از‌ طبقه  ما، به راه حلهایی در جهت  دفاع از حقوق این بخش از کارگران  نیز تاکیداتی شده و فعالین کارگری  را در جهت ایفا نقش و  تلاش بیشتر واقدام های  معینی در این زمینه مورد خطاب قرار داده بودم.

 ضمن جلب توجه مجدد شما به مطلب زیر، یک بار دیگر فعالین پیشرو طبقه کارگر از جمله فعالین کارگری در کوره پزخانه‌ها را به ایفا نقش فعالتر در حمایت، سازماندهی و اتحاد کارگران کوره پزخانه ها فرا میخوانم.

بر کارگران در کوره پز خانه ها چه میگذرد

کوره پزخانه ها  و کار بردگی در آن نمونه بارز ماهیت نظم ظالمانه و حریص سرمایه و شناسنامه دولت های سرمایه داری  و ضد انسانی را برای همه بر ملا میکند. از سال ۱۳۳۸ که  ۵۰ کارگر اعتصابی کوره پزخانه های ایران بدست رژیم بورژوا- استبدادی شاه  به خون کشیده شدند تا امروز که هر ساله دهها هزار کارگر در سی سال حاکمیت ننگین حکومت بورژوا اسلامی چون برده به استثمار کشیده میشوند و هزاران کارگر کوره محکوم به نابودی گریده اند ما شاهد استثمار بی وقفه در حق این بخش از طبقه کارگر ایران هستیم. شرایط کار در کوره های آجرپزی تنها با برده وارترین و بی حقوقترین بخش کارگری قابل مقایسه است.  فریاد دادخواهی و اعتراض کارگران کوره در شبستر و قرچک و ارومیه و بوکان و خراسان و تهران و دهها نقطه دیگر ایران تنها با یک پاسخ روبرو گردیده است:  دولت و سرمایه داران ریز و درشت فارس و ترک و کرد و عرب زبان به جز حفظ سرمایه خود و ثروت اندوزی به هیچ پدیده ای که ذره ای به انسانیت نزدیکی  داشته باشد، نمی اندیشند. اینها بساط سروری خود را بر سفره های خون و رنج  کارگران و مردم تهی دست برپا میکنند. قربانیان کوره پز خانه ها سال ها و دهه هاست  از کودک و جوان تا سالمندان ، زن و مرد و اعضای دها هزار خانواده در این کوره پز خانه ها همراه آجرها می سوزند و به جای زندگی جان می دهند.

قوانین ضد انسانی حاکم بر شرایط کار کوره پز خانه ها

قوانین حاکم بر کوره خانه ها جنگلی تر و بی قانون تر از خود “قانون کار” جمهوری اسلامی است. ساعت کارتعیین شده  و حقوق بازنشستگی و خسارت ناشی از سوانح کار و امنیت شغلی و بیمه و غیره هیچ معنای در این مراکز ندارد. کارفرما و دلالانی که عمدتا از کردستان و آذربایجان و از میان روستائیان فاقد زمین این نیروی عظیم ارزان را در کورها جمع میکنند همه کاره و ماورا هر قانونی هستند. بیش از هشتاد درصد کارگران کوره و خانواده های کارگری عازم کوره پز خانه ها را افراد یا خانوادهایی تشکیل میدهند که  در دوازده ماه سال پنج تا شش ماه سال را باید چنان کار تحقیر آمیز در کوره و فشار کار “کنتراتی” را تحمل کنند که بتوانند با پولی که بدست میآورند شش ماه بیکاری بقیه سال را نیز با آن سپری کنند.

فشار کار طاقت فرسا ، ساعت کار ۱۴ تا ۱۸  ساعت در روز، نبود بهداشت، مشکل جدی مسکن،  طوری که ۶ تا ۸ نفر در یک آلونک کوچک جای داده میشوند، نبود آب آشامیدنی سالم و فشار کار غیر انسانی به کودکان که در میان آنها زیر ۷ سال  هم وجود دارد شرایطی به این بخش از طبقه ما تحمیل کرده است که بعداز چند سال کار در کوره  به بزرگترین بیماریهای جسمی و مزمن روبرو و مبتلا میشوند. گرمازدگی، خشکیدن آب بدن، افزایش بیش از حد دمای بدن و جریان خون ، روماتیسم ، کرختی  تنگی نفس، سرفه، بیماری های مهلک تنفسی و ریوی، ناراحتی پوست،  ناراحتی های چشمی، ناراحتی های درد مزمن مفاصل و عضلات بدن،  و دیسک کمر و بیماری  ریه، کلیه ها و آرتروز گردن و فقرات و زانو، بیماری های انگلی و … از جمله این بیماریها است.  کارگران در بخشهای مختلف از جمله در قسمتهای “قرمزدار” چرخ کیش” و “کوره سوز” به کار واداشته میشوند که بخش کوره سوز خطرناکترین آن می باشد.

تنها در تهران حدود ۱۸۰ کوره آجرپزی وجود دارد که نزدیک به ۵۰ کوره آن در خاتون آباد فعال میباشد و بیش از ۶۰ سال است این مراکز بی حقوقی و نیروی کار ارزان سابقه دارند. به دلیل نیروی انسانی زیاد و نیروی کار بسیار ارزان سرمایه داران هیچ تغییری در دستگاههای کوره به وجود نیاورده اند و به همان شکل ۶۰ سال پیش وقدیمی دارند دستی آجر تولید میکنند. ظاهرا در جای که “قانون” حاکم است سطح دستمزد ماهانه ۳۰۰ هزارتومان  تعین گردیده که هیچگاه  این مبلغ نیز بدرستی بدست کارگر نخواهد رسید.در اینجا خبری از دستمزد پایه نیست. کار کنتراتی است. در این حالت مرد  یا سرپرست خانواده بعداز دولت و کارفرما عملا  مجبور میگردد  در ظرفیت زورگو و استثمارگر همسر و فرزندان خود ظاهر شود و آز انها کار بیشتری بکشد تا زندگی برده وار خانواده تامین گردد. خلاصه از هر سو به این مراکز و شرایط کار آن نگاه میکنید جز استثمار، زور گویی، حق کشی محض، فریب و تن دادن به کار واقعا بردگی هیچ اثری از یک زندگی انسانی و مثبتی در آن نمیتوان یافت.

علاوه بر این مشقات، باز تولید خرافات مذهبی و قومی و دست بردن دولت و کارفرما و دلالان فارس و کرد و ترک و عرب زبان آنها به چنین حربه هایی بیش از هر چیزی نمک بر زخم این بخش از کارگران  میپاشد. خود این خرافات ضد کارگری مستقیما به پول و ثروت اندوزی سرمایه دار و به خالی شدن هر چه بیشتر سفره بی رونق کارگران تبدیل شده و میشود. به منظور ایجاد تفرقه و بهره گیری و سود جوئی و بالا زدن بیشتر پول و ثروت ناشی از زحمات مشترک همه کارگران، که عمدتا مهاجر و فصلی هستند، بیشرمانه و آگاهانه هر از چند گاهی به بهانه هایی تخم نفاق را میپاشند.

کارگران  که از جانب دولت مشترک سرمایه داران فارس و کرد و ترک زبان و … مورد تجاوز و استثمار قرار میگیرند  نباید به چنین حربه هایی علیه خود تن در دهند و باید بدانند که این دولت به همراه همه صاحبان کوره و سرمایه داران “ملیتهای” مخلتف یکجا دشمن کارگرانند و آنها از قبل رنج و کار کارگران و خون کودکان کارگر در کوره سفره خود را رنگین  کرده اند و مفت میخورند.کارگران کوره ازهیچ نوع حمایت قانونی برخوردار نیستند. بیمه و امنیت و دستمزد و بازنشستگی و بهداشت و غیره ای در میان نیست.

ضرورت تشکل مستقل از دولت و انجمنهای صنفی

کارگران این بخش از هیچ تشکل مستقلی برخوردار نیستند. در غیاب یک تشکل رادیکال حقوق و زندگی این کارگران همچنان پایمال و بازیچه دولت و کافرماهای سودجو و ضد انسانی خواهند شد. کارگران کوره و پیشروان کارگری آنها لازمست به روشنی مطالبات فوری کارگران را برای بهبود شرایط کار از جمله افزایش دستمزد، تامین امکانات رفاهی و ایاب و ذهاب تسهیل کار را مطرح کنند . شبکه ای همبسته از پیشروان کارگری کوره های یک منطقه لازمست در ارتباط باهم اتحاد و همبستگی مبارزاتی را تامین کنند. مجمع عمومی کارگران کوره تشکل فوری کارگران برای پیشبرد مبارزه و احقاق حقوق کارگری است . کارگران کوره لازمست مجمع عمومی منظم خود را سازمان دهند.   کارگران به تماس و همبستگی با کلیه کوره ها نیاز مبرم دارند و همه اینها به ایجاد مجمع عمومی کارگران گره خورده است. کارگران کوره پزخانه ها چاره اى جز متحد شدن در مقابل کار بردگی در کوره پزخانه که دولت  وکارفرماها عامل آن میباشند، ندارند.


سلام زیجی

تاریخ ارسال: پنج‌شنبه 31 فروردین 1396 ساعت 19:17 | چاپ مطلب